تبلیغات
 توسعه اسلام آباد پایگاه خبری تحلیلی توسعه اسلام آباد/ارگان رسمی حزب توسعه درشهرستان اسلام آبادغرب
جاری بغض اروند

اروند دوباره خروشید، در ‘بهارستان’ جاری شد، از بهشت سر برآورد و تا قامت آسمان عمق گرفت؛ امت همراه شدند و بدرقه کردند و سرچشمه به دل اقیانوس پیوست.


تشییع شهدای غواص (9)

خیرالله شفیعی:کجاست چشمی که نبیند، کجاست قلبی که حس نکند و کجاست سخنی که عاجز بماند از وصف این عظمت. اراده معراجیان سرزمین غیرت، خود در این رود دمیده است؛ این اروند اقیانوس را حیات می بخشد؛ گم نمی شود مایه حیات خواهد بود تا ابد.

هشت سال دفاع مقدس، اقیانوس روانی است که آثار آن تا دنیا دنیاست بر دل و جان می نشیند و روح و روان را جلا می دهد.

هر روز برگی از حماسه شهدای مقاومت و پهلوانان نامی این مرز و بوم ورق می خورد، از دل و جان بر می آید و بر دل و جان می نشیند. حتی اگر در این روزگار غریب، دستانی بخواهند ‘مصادره مطلوب’ کنند، اما مردم باورشان حکایت دیگری است.

سه شنبه ۲۶ خردادماه، تهران و ‘بهارستان’ آن -باوجود برخی خودخواهی ها و خودبینی ها- همچنان بهاری بود، پر از شکوفه های سرخ و سفید و ارغوانی.

ما میهمان بودیم و میزبان، شهدا؛ همان ها که دل بر دریای خروشان و اقیانوس بیکران زدند و غرور و عزت را دیگر بار همچون سید الشهدا و حماسه عاشورای حسینی برای تمامی ملت ارمغان آوردند.

می گویند باران -رحمت الهی- که می بارد صاحب آن رحمتش را بر تمامی مخلوقات خود ارزانی می دارد، این خداگونگی در منش و رفتار شهدای دفاع مقدس نیز هویداست و همواره تن های دنیازدگان را تلنگر می زند: ‘شهدا از آنٍ تمامی ملتند. مصادره ممنوع’.

در مراسمی که به انگیزه بزرگداشت و تشییع ۲۷۰ شهید بویژه ۱۷۵ غواص کربلای ۴ در بهارستان برگزار شد، گروهی که همواره تلاش دارند سازی دیگر را کوک کنند -بر خلاف تاکید مکرر رهبری و مسوولان ارشد نظام بر وحدت ملی- بر طبل تفرقه و تشتت کوبیدند، جفا کردند، جفا به شهدا و به وارثان شهیدان (مردم).

همین مردمٍ پا در رکابی که هر جا دعوت بر عزت و سربلندی میهن اسلامی است، پیشقراولند و پیشگام…

دوستی می گفت: سیل خروشان ملت با هر دیدگاه و از هر قشری در مراسم حضور داشت و یاد شهدا را پر شور فریاد می زد، اما در این بین گروهی کم شماره برنامه ریزی شده حاشیه می ساخت، تفرقه می افکند، دل خالی می کرد و بر سرداران دیپلماسی تعرض و تعدی می کرد و ناشکری می پراکند.

سردارانی که آنسوتر گام به گام در دل مردم در موج شکوه حضور مردمی جاری بودند.

از متروی سعدی تا میدان بهارستان برای تشییع قرق شده بود، صدها هزار تن دل به شهدا داده بودند و قدرشناسی می کردند.

وجود برخی شعارهای سیاسی و نابجا با این مراسم روی بعضی خودروها و توزیع تراکت هایی که تناسبی با آن حماسه مردمی نداشت، چون وصله ناجوری خودنمایی می کرد.

در برخی تراکت هایی که معلوم بود هماهنگ شده و سازمان یافته چاپ شده شعارهایی نوشته شده بود: «نه سازش نه تسلیم نبرد با امریکا».

بعضی تراکت ها حاوی این شعار بود: شهدا پیامی آورده اند.

چه بد تفسیر کردند این عده اندک در مقابل سیل حماسه آفرینان که انگار پیام شهدا همین تراکت های سیاسی آن هم خطاب به مذاکره کنندگانی است که با حمایت رهبری و مردمی در خط نخست جبهه دیپلماسی یک تنه مقابل همه کشورهای غربی ایستاده اند تا از حقوق ملت دفاع کنند.

با خود گفتم مگر قرار است «تسلیم» شویم؟ و مگر قرار است تن به «ذلت» دهیم؟ شواهد که از سازش ناپذیری تیم مذاکره کننده هسته ای و قدرت دیپلماسی آنان در برابر قدرت های جهانی خبر می دهد. اگر غیر از این بود که تاکنون این رشته به درازا کشیده نمی شد. مگر نه اینکه رهبر فرزانه انقلاب تیم مذاکره کننده بویژه شخص «محمدجواد ظریف» وزیر امور خارجه و رییس تیم مذاکره کننده هسته ای را بارها تایید کرده اند، مگر نه اینکه بارها رییس جمهوری، وزیر امور خارجه و تیم مذاکره کننده بر آشتی ناپذیر بر سر حقوق حقه ایران در استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای تاکید کرده اند و حتی امامان جمعه از این تیم حمایت و بر صداقت و صراحت آنان در دفاع از منافع ملی، مصالح ملی و امنیت ملی صحه گذاشته اند؟

مگر نه اینکه «بنیامین نتانیاهو» نخست وزیر رژیم صهیونیستی، گروه «باز»های آمریکا و ارتجاع ورشکسته عرب از شرایط موجود و دست بالای ایران خشمگین هستند و خواب از چشمانشان رفته است؟ مگر نه اینکه ….

گروه کم شمار حاضر در سیل خروشان ملت در مراسم تشییع شهدای کربلای ۴ در میدان بهارستان، بروﺷﻮﺭﯼ ﭘﺨﺶ کردند و شعارهایی را برنامه ریزی کردند اما عظمت این شکوه، عظمت حضور ۲۷۰ ستاره آسمانی، عظمت حضور صدها هزار دلداده به این نظام در خلال مراسم این بروشورها و شعارها را در خود هضم می کرد.

دوستی می گفت: رفته بودم برای تشییع برادران همرزمم. رفته بودم برای تشییع کسانی که غریبانه زیر خروارها خاک یا در رود خروشانی جان داده بودند، رفته بودم حالا که بعد از این همه سال به میهن بازگشته اند، بر مقام شامخشان درودی بفرستم، اما دریغ و درد که گروهی راه به بیراهه بردند و وحدت را هدف گرفتند و در یک میتینگ سیاسی به بهره برداری تبلیغاتی همت گماردند!

می گفت: محمدجواد ظریف و دیگر اعضای تیم هسته ای و دولتی را در مراسم دیده است که چه مظلومانه این صحنه ها را نظاره می کردند.

سخت است در نبرد یک تنه مقابل قدرت های غربی ماهها فشارها و سختی ها را تحمل کنی اما وقتی برای بدرقه فرزندان آسمانی این سرزمین میان شکوه مردمی حاضر می شوی، برخی شعارهای نابجا به گوشت برسد.

با این وجود و به رغم برخی حاشیه های تلخ مورد اشاره، گزارش های منتشره از تشییع پرشکوه و تاریخی ۲۷۰ شهید تازه تفحص شده، حکایت دارد. مراسمی وصف ناشدنی و حضور گسترده مردمی؛ انفجار افکار عمومی و رسانه ای و ابراز احساسات بی شمار و شگفت انگیز ایرانیان به شهدای وطن.

زبان اعتراف شبکه های بزرگ خبری غرب از این حماسه مردمی در جهان همه را پای تصاویر حضور تشییع کنندگان میخکوب کرد؛ همه جهان دیدند ملتی که پس از ۳۰ سال در مقابل همه نوع تحریم و فشار تحمل کرده اند، چطور در دفاع از اعتقادات و اصول نظام محکم ایستاده اند.

همگان دیدند ۳۷ سال بعد از انقلاب اسلامی و چیزی در حدود ۲۷ سال بعد از پایان جنگ تحمیلی، هنوز هم شور آفرینی ادامه دارد.

تا چنین باشد و چنین بادها، چنین حضور شورانگیز مردمی را عشق است و محدود به اقدامات ایذایی و دلشوره آفرین عده ای اندک نخواهد شد؛ این ره، راه به جایی نمی برد، آنها آب در هاون می کوبند و خود پاسخشان را از ملت می گیرند.

« مصادره مطلوب» شهدا راه به جایی نمی برد، آن سفر کرده ها متعلق به همه ملت هستند، ملتی قدرشناس که مردان جبهه ها چه جبهه های رزم با دشمن و چه جبهه های عرصه اقتصادی و دیپلماسی را ارج می نهند و «سره» را از «ناسره» و «خادم» را از «خائن» بخوبی تمیز می دهند و «شعور » را با «شعار» یکسان نمی پندارد.

این را بخوبی از سیل خروشان و حضور پر شمار آنان در مراسم «بهارستان» و بی اعتناییشان به «کم شماران» می شود تشخیص داد.



Loading...